شب

        آرام

               تاریک

 اما به سحر نزدیک

...

     روح

             آسوده

و من

بر فراز بلندترین بلندی ها

تا قله های عشق

خواه برکه ای کوچک باشم

یا دریایی بیکران

تا زلال باشم آسمان درون من است

به 

آب و آیینه سفر کردم

در اعماق بی انتها

غرق شدم

تا جایی که حقیقت ، معنای زنده بودن رابرایم آشکار سازد

اما آنچه ماند فقط این بود

از جوانی گذشتم

........ سکوت خسته این لحظات